Niezbędna jest świadomość licznych zagrożeń i ograniczeń w życiu dorosłym. Warto pamiętać, że w przypadku pojawienia się symptomów czy podejrzenia zaburzenia wzroku, konsultacja ze specjalistą na wczesnym etapie problemu, rokuje dużą szansę nawet na całkowite przywrócenie prawidłowej funkcji widzenia. O czym jeszcze należy wiedzieć?
Diagnoza na początkowym etapie zaburzenia w obrębie prawidłowego widzenia u dzieci – ma olbrzymie znaczenie, ponieważ drogi wzrokowe kształtują się do 8-9 roku życia. Trzeba więc pamiętać, że zmysł wzroku podlega rozwojowi, a tym samym można poddać go skutecznej rehabilitacji. Efektem takiego podejścia jest szansa na wyeliminowanie lub częściowe ograniczenie nieprawidłowości widzenia. Zbagatelizowanie wielu zaburzeń, takich jak np. niedowidzenie albo zez, może z czasem skutkować trwałą utratą szansy na widzenie obuoczne. Sukcesywna kontrola widzenia oraz ingerowanie w momencie zauważenia niewłaściwego przebiegu tego procesu, to ważny obowiązek rodziców i opiekunów dziecka. Wdrożenie leczenia, używanie okularów korekcyjnych czy ochronnych, wszelkiego rodzaju pomocy optycznych i nieoptycznych, a także odpowiednie ćwiczenia – są szansą na lepszy rozwój naszych pociech.
Niedowidzenie oka bywa konsekwencją nieleczenia zeza. Objawia się znacznym obniżeniem ostrości widzenia, najczęściej jednego oka. Z czasem prowadzi to do wyłączenia zezującego oka z widzenia obuocznego, utrwala się, a dalsza terapia staje się bezskuteczna. W momencie zdiagnozowania niedowidzenia, zaleca się wykonywanie ćwiczeń pleoptycznych, polegających na naświetlaniu eutyskopem (stymulacja plamki centralnej). Najlepsza efektywność leczenia obserwowana jest u dzieci do 7. roku życia.
Z zezem mamy do czynienia, gdy gałki oczne nie są równolegle ustawione. Najczęściej oko ucieka w kierunku skośnym – w stronę nosa/skroni albo ku górze/dołowi. Przyczyn zezowania może być wiele, jednak do występujących najczęściej, zalicza się zaburzenie równowagi mięśni okołoruchowych, krótkowzroczność, nadwzroczność i astygmatyzm. Leczenie zeza powinno się rozpocząć jak najwcześniej, bowiem osłabione widzenie jednego oka, nieuchronnie prowadzi do pogłębienia niedowidzenia. W trakcie długotrwałego leczenia, poprawa uwidacznia się stopniowo, stąd rehabilitacja wymaga dużej cierpliwości, konsekwencji i współpracy ze strony rodziców/opiekunów dziecka.
Wiele zaburzeń w obrębie widzenia u dzieci, skutkuje trudną do zaakceptowania izolacją społeczną (głównie w gronie rówieśników), jak również do trudnościami w nauce i przyswajaniu wiedzy szkolnej. Obok zeza czy niedowidzenia, wśród innych, często występujących zaburzeń widzenia, wymienić można także:
W przypadku dzieci w wieku niemowlęcym, jeśli pojawi się zez i jest on trwały lub okresowy ale budzi niepokój rodziców to zawsze należy udać się do lekarza okulisty.
